Urodzinowy poranek…

Zdecydowanie wolę takie poranki jak dziś niż takie jak wczoraj. Wampirki wstają bez marudzenia a na widok chleba z nutellą słyszę okrzyk radości. No i co z tego, że niezdrowe. Dziś są ich urodziny więc hulaj dusza – piekła nie ma!!!

Od rana śmiech, głupotki i zabawa. Nie ma kłótni – dziś zgodne mycie zębów i wzajemna pomoc w pakowaniu plecaków. Maja nie mówi, że brzuch boli. Wiktor podrzuca balony, które zostały z sobotniego kinderbalu. Moja uwaga o bałaganie w pokojach nie dociera do odbiorców. Chyba zwyczajnie już przywykły, że Matka dziabie. Przyznam, że dziś nie dziabałam tylko delikatnie zwróciłam uwagę na bajzel.

Ubieram się – czyli latam po domu i myślę, co na siebie włożyć (z mokrymi włosami – dodam – więc jestem w czarnej dupie czasowej) – i słyszę rozmowę:

– A wiesz, że syreny rodzą się tak, jak ludzie? – pyta Maję Wiktor.

– Wiem, ale trochę inaczej chyba bo mają ogon – odpowiada Maja.

– Mówię Ci, że tak samo bo przecież pępkiem wychodzą – to tak jak ludzie – mówi Wik.

– Wiktor, przecież u ludzi dzieci wychodzą brzuchem a syreny nie mają brzucha bo od pępka zaczyna się ogon – stwierdza Maja.

– Wiesz, co Maja? To ja już nie wiem jak te syreny się rodzą – stwierdza zrezygnowany Wiktor.

Niestety ja też nie wiem jak rodzą się syreny. Wampiry wiedzą, że one same wyszły z brzucha i mimo rozmów, że niektóre dzieci jednak wychodzą inną drogą, to dla nich oczywistą oczywistością jest, że lekarz dzieci wyciąga spod pępka.

Każdego roku budzę się o 6.00 i myślę: „właśnie pakuję się do auta i jadę do Torunia”. Każdego roku myślę, jak wielkie miałam szczęście, że jestem z nimi i jak wielką radością one są dla mnie.

Wszystkiego najlepszego Słoneczka.

Smuteczki

– Mamuuu, śniła mi się babcia Hania – mówi rano Wampirza córka a z oczu lecą łzy.

– Kochanie, to dobrze. Znaczy, że myślisz o niej, że pamiętasz. Babcia jest w Twoim serduszku, czuwa nad Tobą.

– Wiesz, zaprosiła mnie do swojego mieszkania. To mały pokoik i wszystko jest w nim białe. Babcia ma łóżko, szafę i stoliczek. Mówiła mi, że jest jej tam dobrze ale bardzo za nami tęskni… Mamusiu czy będę mogła trzymać w plecaku zdjęcie babci? Chcę na nią patrzeć gdy jestem w szkole.

– Oczywiście kochanie, poszukamy zdjęcia babci popołudniu.

 

Wtuliłam ją w siebie mocno żeby nie widziała moich mokrych oczu i odesłałam do Taty. Bardzo chciałam żeby pokazała mu swoje emocje i nauczyła się, że mężczyźni też rozumieją łzy i Tata też utuli w chwilach słabości.

6 września obchodziliśmy smutną rocznicę odejścia mamy. To już dwa lata gdy nie ma jej z nami.

Nam też bardzo Ciebie brakuje Mamo…